An gelir… zaman durur ve dışardan bakar insan kendine. Kimim? Neyim?
Elleri yabancılaşır, kendisine ait olmayan iki çirkin uzantı görür. Aynaya bakar,
iki ürkek gözbebeği görür, kendi ruhunun yansımasını görmek için kısar gözlerini..

Zaman olur… Geçen zamanın farkına varır insan. Avuç içlerine bakar, yazılmış ama okunmamış hikayesini çözmeye çalışır. Çizgilere anlam yükler, kısmetim var der ama kaç nefes daha harcayabileceğini bilemez.

Gün olur… Tanımaz, akşam batırdığı güneşi. Hayatına iki nokta koyar da üçüncüsünde şüphe eder. Öyküsünün yazıldığı kalem olur, bazen kalemi tutan el olur, cümleleri kendi kurar, yabancı bir ağızdan duyarmış gibi yazar.

Ay olur… Cemreler düşer sanır içine, ömrünün köşebaşlarında, başına gelecek fırtınalardan habersiz.

Bahar olur…



Olmaz.